Certyfikowany sprzęt używanyO nas Blog
KontaktRegulaminPolityka prywatności
© 2026 AudiofastStworzone przez Kryptonum
Zapisz się do newslettera
Przejdź do treści głównej
ProduktyMarkiBlogSerwis
KontaktKonto klientaKoszyk
Strona głównaRecenzjeRecenzja wolnostojących kolumn głośnikow...

Spis treści

Brak treści

    Wilson Audio Sabrina V

    Nowy najmniejszy głośnik podłogowy

    od 152 600 zł
    Dowiedz się więcej
    Recenzja18 listopada 2026

    Recenzja wolnostojących kolumn głośnikowych Wilson Audio Sabrina V w Fidelity-Magazine

    Autor i źródło recenzji: Hans von Draminski, fidelity-magazine, listopad 2026 r.
    Recenzję w oryginale można przeczytać TUTAJ.

    Przyznaję, że musiało minąć trochę czasu, zanim dałem się przekonać. Rozgłos, jaki otaczał kolumny amerykańskiej firmy Wilson Audio, początkowo nie robił na mnie większego wrażenia. Kiedy koledzy, tacy jak nieodżałowany Cai Brockmann, podczas odsłuchów regularnie przybierali rozmarzony wyraz twarzy, słuchając tych niepozornych ściętych ostrosłupów Wilsona, jakoś nie udzielał mi się ich entuzjazm. Zmieniło się to dopiero jakiś czas po śmierci założyciela firmy, gdy jego syn Daryl zaprezentował model Sasha DAW („Dave A. Wilson”) — głęboki i dopracowany hołd dla innowacyjnego ducha człowieka, który zapisał się w historii kolumn głośnikowych modelem WATT/Puppy, na długo przed tym, zanim określenie „high-end” weszło do słownika miłośników muzyki i audiofilów. Gdy nadarzyła się okazja, by przetestować te wyjątkowe kolumny w sali odsłuchowej magazynu FIDELITY, odtwarzając najróżniejszą muzykę — czasem zdecydowanie niełatwą w odbiorze — i mnie powoli, lecz nieuchronnie zaczęły unosić się kąciki ust.

    Ostatecznie należę do osób o dość szerokich muzycznych upodobaniach. Zazwyczaj nie przejmuję się podziałem na muzykę „poważną” i „popularną” — słucham właściwie wszystkiego: klasyki, jazzu, popu, rocka i większości gatunków pomiędzy nimi. Jeśli system na to pozwala, chętnie sięgam też po bardziej osobliwe nagrania, takie jak bliskie mikrofonowanie japońskich bębniarzy Kodo czy bułgarski śpiew alikwotowy. Wilson Audio Sabrina V radzi sobie z tym wszystkim. I jeszcze z niejednym. Trzeba uczciwie przyznać, że stosunkowo niewielkie przetworniki niskotonowe w tej ręcznie wykonanej, trójdrożnej kolumnie mają swoje granice. Z doświadczenia wynika jednak, że przy ośmiocalowym przetworniku z papierową membraną o zoptymalizowanej charakterystyce częstotliwościowej — o średnicy 20,3 cm — poziom ten osiąga się dopiero wtedy, gdy głośność dawno przekracza wartości potencjalnie szkodliwe dla słuchu. Innymi słowy, podczas codziennego słuchania w domu nie ma to większego znaczenia.

    Litera „V” w oznaczeniu modelu nie jest rzymską cyfrą pięć. Odnosi się do znaczenia, jakie Wilson Audio przypisuje tłumieniu drgań mogących pogarszać jakość dźwięku. „Oznaczenie V nawiązuje do materiału V-Material, stosowanego w wybranych miejscach w celu kontroli drgań” — wyjaśnia Mansour Mamaghani, dyrektor zarządzający niemieckiego dystrybutora Wilson Audio. Sabrina V jest ponadto pierwszym modelem Wilsona, w którym zastosowano także tak zwany H-Material. Jak wyjaśnia Mamaghani, materiał ten wykorzystano przede wszystkim do wykonania przedniej ścianki obudowy. Pod względem technicznym H-Material to gęsty kompozyt zawierający składniki organiczne i fenolowe. Jego sztywność ma być zbliżona do sztywności X-Material, dobrze znanego materiału Wilsona użytego w poprzedniej wersji Sabriny, modelu X. Według producenta jego budowa zapewnia jednak nieco większą podatność. „Wilson Audio opracowało go specjalnie z myślą o kontroli rezonansów w zakresie średnich tonów” — dodaje Mamaghani.

    W modelu Sabrina V wiele uwagi poświęcono zgraniu czasowemu i jego optymalizacji. Jedną z cech wyróżniających wszystkie kolumny Wilsona dopracowano tu z uwzględnieniem także czynników psychoakustycznych. Dzięki temu Sabrina V może dobrze grać w znacznie większej liczbie pomieszczeń bez ingerencji w starannie dobrane brzmienie, a cyfrowa korekcja akustyki staje się w dużej mierze zbędna. Odpowiednio zaprojektowany układ bas-refleks sprawia, że kolumny brzmią pełnie i solidnie, ale nie popadają w przesadę. To dowód, że przy projektowaniu tej konstrukcji — mierzącej dokładnie 99 cm wysokości, 30 cm szerokości i 39 cm głębokości — Wilson Audio polegało nie tylko na pracy przy komputerze, lecz także, zgodnie ze swoją praktyką, na długich odsłuchach.

    W siedzibie FIDELITY w Oberhaching mogłem sprawdzić Sabrinę w praktyce. Kolumny ustawiłem w rozsądnej odległości od ściany, a po wypróbowaniu różnych ustawień lekko skierowałem je do środka. Źródłem był lampowy odtwarzacz CD Audio Note CD 2.1x/II, pochodzący od brytyjskiego specjalisty w dziedzinie high-endu. Jego brzmienie nie jest ani przesadnie ciepłe, ani nadmiernie romantyczne. Za wzmocnienie odpowiadał diabelnie dobry Gryphon Diablo 333 — wzmacniacz, który nie pozostawia wątpliwości co do swoich możliwości brzmieniowych. Przy mocy 1100 W na kanał przy obciążeniu 2 Ω i wyjątkowej stabilności prądowej ten ważący 51 kg duński olbrzym potrafi utrzymać w ryzach nawet najbardziej wymagające kolumny. Zgodnie z oczekiwaniami Wilson Audio Sabrina V nie stanowi dla niego żadnego wyzwania, zwłaszcza że jej parametry są stosunkowo przyjazne: skuteczność wynosi 87 dB, a impedancja minimalna — 2,23 Ω przy 121 Hz. Nie łączyłbym jej jednak w ciemno ze słabym wzmacniaczem lampowym, który dostarcza zaledwie kilka watów na kanał.

    Wspomniany już ośmiocalowy głośnik niskotonowy dzieli przednią ściankę Sabriny V z 18-centymetrowym przetwornikiem średniotonowym wykonanym z autorskiej mieszanki papierowej oraz 2,5-centymetrową kopułką wysokotonową z jedwabiu. Wąski front kolumny pomaga również ograniczyć powstawanie fal stojących. Tweeter zasługuje na uwagę, bo nigdy nie brzmi ostro ani natarczywie. Przekazuje świeże, lecz nieprzesadnie wyeksponowane wysokie tony, a gdy trzeba wybrać między finezją a mocnym uderzeniem, stawia na tę pierwszą.

    Sabrina V dzieli lata świetlne od brzmienia przytłumionego czy pozbawionego życia. Rzadko słyszałem kolumnę wielodrożną, która byłaby tak otwarta, przejrzysta i przekonująca przestrzennie, a zarazem tak spójna tonalnie — zwłaszcza że mowa o wyjątkowo kompaktowej konstrukcji, ważącej jednak około 56 kg. Większe modele Wilsona wydawały mi się czasem, zależnie od pomieszczenia i ustawienia, nieco zbyt wyraziste, efektowne czy wręcz nachalne. W Sabrinie V takie skłonności zostały świadomie wyeliminowane. Ta młoda dama ma tak nienaganne maniery, że nawet wnikliwe odsłuchy, do których recenzenta zobowiązuje jego praca, nie ujawniły żadnych przykrych niespodzianek. Można stopniowo zwiększać głośność, a Sabrina V długo zachowuje dynamikę i niemal eteryczną lekkość brzmienia, zanim zacznie kompresować dźwięk. Mija jeszcze sporo czasu, zanim ta imprezowa kolumna, która jakby pojawiła się znikąd, przestanie dawać tyle frajdy. Zwykle jednak już wcześniej w sali odsłuchowej od dłuższej chwili stoi grupa redaktorów FIDELITY, zastanawiając się, co też wyprawia ten facet i jakich ciężkich nagrań słucha. Przy takim hałasie o sensownej pracy i tak dawno nie może być mowy.

    Nieco później w redakcji znów panuje cisza. Sabrina V potrafi bowiem z równą swobodą grać cicho, pokazując, jak dobrze odnajduje się w kameralnej muzyce barokowej na niewielkie składy oraz w bliskich, studyjnych nagraniach jazzowych. Na playlistę trafiają dobrze znane recenzentowi utwory — między innymi wykonania śpiewaków, których słyszał na żywo wielokrotnie i których głosy zna niezależnie od wszystkich sztuczek realizatorskich. Jednym z nich jest sopranistka Christiane Karg. Śpiewa Schumanna i Brahmsa, a ja mam wrażenie, że stoi tuż przede mną. Jest tak obecna i namacalna. To niezwykły efekt, którego nie potrafi uzyskać każda kolumna na świecie. Niektóre modele, choć znacznie droższe od Sabriny V — która, trzeba przyznać, do tanich nie należy — również sobie z tym nie radzą.

    Płyty CD przywiezione do Oberhaching na potrzeby testu tworzą pokaźny stos, ale nie ma ich nieskończenie wiele, więc na ostatnią część odsłuchu włączam streamer. Chcę puścić przez Sabrinę V jeszcze kilka ulubionych albumów — już nie po to, by je analizować, lecz po prostu cieszyć się muzyką, a przy okazji może odkryć coś jeszcze. Szczególnie wymagającym przykładem jest przebój Hey Now angielskiej grupy alternatywnego popu London Grammar. Po dość spokojnym początku nagle wkracza potężna, nisko schodząca elektroniczna linia basu. Metalicznie czerwona, pokryta wielowarstwowym lakierem kolumna w kształcie ściętego ostrosłupa z przekonującą swobodą tworzy atmosferę klubu, przenosząc mnie do czasów, które — sam nie wiem kiedy — zdążyły już odejść w przeszłość.

    Podobnie Sabrina V radzi sobie z wymagającymi utworami, w których uczestniczą ogromne siły orkiestrowe, takimi jak II Symfonia Gustava Mahlera. „Zmartwychwstanie” nagrano na żywo podczas koncertu Markusa Poschnera z udziałem Orkiestry Symfonicznej Bazylei i Chóru Radiowego MDR z Lipska. Występ odbył się w Musiksaal w bazylejskim Stadtcasino — tej samej sali, w której Mahler dyrygował wykonaniem przygotowanym specjalnie na tę okazję. Wilson Audio Sabrina V może tu w pełni pokazać swoje możliwości. Rozbudowany aparat wykonawczy brzmi precyzyjnie i spójnie, a nawet najpotężniejsze kulminacje fortissimo zachowują czytelne plany w szerokości i głębi. Monumentalne brzmienie staje się namacalne i zrozumiałe. To jeden z wielu powodów, dla których chciałbym mieć Sabrinę V w domu. I zabrać ją nie tylko na bezludną wyspę, lecz także wszędzie tam, dokąd sam się wybiorę.