Certyfikowany sprzęt używanyO nas Blog
KontaktRegulaminPolityka prywatności
© 2026 AudiofastStworzone przez Kryptonum
Zapisz się do newslettera
Przejdź do treści głównej
ProduktyMarkiBlogSerwis
KontaktKonto klientaKoszyk
Strona głównaRecenzjeRecenzja przedwzmacniacza i wzmacniacza ...

Spis treści

Brak treści

    Gryphon Audio Designs Helios Preamplifier

    Referencyjny przedwzmacniacz liniowy dual mono

    201 800 zł
    Dowiedz się więcej
    Recenzja19 listopada 2026

    Recenzja przedwzmacniacza i wzmacniacza Gryphon Helios i Antileon Revelation w fidelity-magazine

    Autor i źródło recenzji: Michael Vrzal. fidelity-magazine, październik 2026 r.
    Recenzję w oryginale można przeczytać TUTAJ.

    Oto trafne stwierdzenie: „Gryphon zaczyna tam, gdzie inni kończą”. Niektórzy konkurenci mogliby się z tym nie zgodzić, ale prawdę mówiąc, słowa te wcale nie odbiegają daleko od rzeczywistości. Debiut duńskiego producenta w połowie lat 80. nie był kolejną, pozbawioną ambicji próbą udowodnienia, że „my też potrafimy”. Wręcz przeciwnie – firma zaprezentowała niezwykle pomysłową, bezkompromisową konstrukcję, w całości okablowaną srebrem i wyróżniającą się pasmem przenoszenia wykraczającym daleko poza zakres słyszalnych częstotliwości. Był nią Head Amp – wzmacniacz sygnału z wkładek gramofonowych MC.

    Od tego momentu rozwój Gryphona nabrał imponującego tempa. Rosła również temperatura – i to dosłownie – ponieważ założyciel firmy, Flemming E. Rasmussen, uczynił pracę w klasie A jednym z fundamentów filozofii marki. W tym trybie tranzystory są stale polaryzowane wysokim prądem spoczynkowym i nie przechodzą w stan odcięcia podczas przetwarzania sygnału muzycznego. Pozwala to radykalnie ograniczyć zniekształcenia. Nie ma jednak nic za darmo: prąd spoczynkowy oznacza wydzielanie ciepła, a ogrzewanie energią elektryczną jest kosztowne.

    Mimo to Gryphon świadomie i bez wahania postawił na klasę A, a wkrótce zaprezentował swoją pierwszą końcówkę mocy – model DM 100. Konstrukcja ta wyróżniała się srebrnym okablowaniem, transformatorami o mocy 1200 W, bezpośrednim sprzężeniem stopni (DC-coupled) oraz mocą wyjściową 100 W w czystej klasie A. Przewidziano przy tym możliwość wielostopniowej regulacji prądu spoczynkowego. Był to prawdziwy popis inżynierskich możliwości w dziedzinie wzmacniaczy mocy klasy high-end.

    Co ciekawe, jeśli dziś przyjrzeć się broszurze modelu DM 100 z początku lat 90., można dostrzec uderzające podobieństwo do najnowszej końcówki mocy duńskiego producenta – Antileon Revelation.

    Nie jest to oczywiście dziełem przypadku. Korzenie serii Antileon sięgają modelu DM 100, co oznacza, że Revelation można uznać za jej piątą generację. To niezwykła rodzina bezkompromisowych, potężnych wzmacniaczy pracujących w klasie A, która od dziesięcioleci stanowi jeden ze stałych elementów oferty firmy. Konstrukcje te są nieustannie udoskonalane i unowocześniane z wykorzystaniem najnowszych technologii. Dziś produkty tego rodzaju należą do prawdziwej rzadkości. W innych dziedzinach można by określić je mianem pièce de résistance – największego osiągnięcia czy prawdziwego dzieła sztuki. Mówiąc prościej, chodzi o konsekwentne rozwijanie czegoś, w co głęboko się wierzy i z czym w pełni się utożsamia. Gryphon bez Antileona? Trudno to sobie wyobrazić.

    Przynajmniej pod względem nazwy zupełną nowością wydaje się natomiast przedwzmacniacz Helios. W zasadzie zasługiwałby on na miano flagowego modelu, ponieważ oficjalnie zastępuje przedwzmacniacz Pandora, wprowadzony na rynek w 2012 roku. W rzeczywistości jednak Gryphon już w ubiegłym roku ustanowił zupełnie nowy punkt odniesienia, prezentując imponujący przedwzmacniacz Commander. Tym samym Helios zajmuje obecnie środkową pozycję w ofercie trzech przedwzmacniaczy Gryphona, łącząc rozwiązania znane zarówno z Pandory, jak i Commandera.

    Nowa nazwa prawdopodobnie ma podkreślać gruntownie przeprojektowaną konstrukcję, która czerpie niektóre rozwiązania z Commandera, ale poza tym wyróżnia się wyjątkowo czystym, niemal ascetycznym i zdecydowanie nowoczesnym wzornictwem. O ile misternie zaprojektowana obudowa Commandera, wyposażona w rozbudowany system tłumienia drgań, mogłaby stać się tematem osobnego artykułu, o tyle w Heliosie zastosowano znakomicie wykończone aluminiowe obudowy, pozbawione zbędnych ozdobników. Tradycyjnym akcentem są nóżki zakończone kolcami, podobnie jak dwa gniazda rozszerzeń na tylnym panelu, umożliwiające instalację opcjonalnych modułów przetwornika cyfrowo-analogowego i przedwzmacniacza gramofonowego. Równie klasyczne jest rozdzielenie urządzenia na dwie obudowy: jedną mieszczącą zasilacz (oficjalnie oznaczony jako PSU 5, wyposażony w dodatkowe wyjście umożliwiające zasilanie drugiego urządzenia) oraz drugą, zawierającą układy odpowiedzialne za przetwarzanie sygnału. Podobnie jak Commander, Helios wymaga do pracy dwóch przewodów zasilających, co stanowi ostateczne urzeczywistnienie koncepcji dual mono.

    Jednym z najciekawszych rozwiązań technicznych jest niezwykle precyzyjny układ regulacji głośności, zrealizowany z wykorzystaniem sieci rezystorów MELF. Podobne rozwiązanie zastosowano również we flagowym przedwzmacniaczu Commander. Także stopień wejściowy Heliosa wzorowano na konstrukcji jego większego brata. Podczas projektowania szczególną uwagę poświęcono minimalizacji zakłóceń, w czym istotną rolę odgrywają komponenty najwyższej jakości. Gryphon przedstawia imponującą listę renomowanych dostawców z całego świata, obejmującą między innymi firmy Vishay, WIMA i Panasonic, a także szczegółowe informacje na temat specjalnie zaprojektowanych transformatorów toroidalnych. Układ pracujący w klasie A nie wykorzystuje globalnego ujemnego sprzężenia zwrotnego, a projektanci zadbali o maksymalne skrócenie ścieżek sygnałowych i wyeliminowanie połączeń przewodowych wszędzie tam, gdzie było to możliwe.

    W porównaniu z poprzednią generacją EVO, Antileon Revelation przeszedł gruntowną modernizację. Trwający od kilku lat proces przechodzenia Gryphona na tranzystory Toshiby o niskiej pojemności objął teraz również ten model. Ponadto całkowicie przeprojektowano główną płytkę drukowaną oraz opracowano nowy stopień wejściowy oparty na tranzystorach bipolarnych (BJT). Udoskonalono także liczne elementy mechaniczne, w tym złącza, okablowanie wewnętrzne oraz nóżki zakończone kolcami. Parametry mocy robią ogromne wrażenie: 160 W przy obciążeniu 8 Ω, dokładnie dwukrotnie więcej przy 4 Ω oraz imponujące 620 W przy 2 Ω. Pasmo przenoszenia rozciąga się od 0,3 Hz – a więc praktycznie od prądu stałego – aż do 350 kHz. Czapki z głów!

    W moim pokoju odsłuchowym przedwzmacniacz Helios zajął dwie górne półki stolika na sprzęt audio, dokładnie w tym samym miejscu, w którym rok wcześniej stał referencyjny Commander. W przypadku Antileona Revelation, którego wymiary podstawy wynoszą 56,9 × 59,9 cm, a masa netto sięga niemal 91 kg, przez co moje monobloki Rowlanda wyglądają przy nim jak zabawki, poprosiłem dystrybutora o zapewnienie odpowiedniej podstawy. W rezultacie ten kolos wśród wzmacniaczy mocy dotarł wraz z firmową platformą Gryphon „StandArt”. Ten specjalnie zaprojektowany i starannie dopracowany konstrukcyjnie stolik audio można śmiało uznać za integralną część całego zestawu. A cena? Około 10 procent wartości samej końcówki mocy. Jeśli więc poważnie rozważacie zakup wzmacniacza Gryphon, nawet nie myślcie o szukaniu oszczędności tam, gdzie zdecydowanie nie warto.

    Zasilanie zapewniają firmowe przewody Gryphon Vanta. Niestety, są one dołączane wyłącznie do najwyższych modeli wzmacniaczy producenta – Commandera i Apexa. Znakomite, choć bardzo kosztowne przewody sygnałowe Vanta XLR, łączące oba urządzenia, również trzeba dokupić osobno. O ile podłączenie przedwzmacniacza do mojego kondycjonera zasilania AudioQuest Niagara 3000 nie stanowi żadnego problemu, o tyle Gryphon zdecydowanie zaleca, aby końcówkę mocy pracującą w klasie A podłączać bezpośrednio do gniazdka ściennego. Powodem jest jej maksymalny pobór mocy, wynoszący aż 2,5 kW. Dlatego Antileon został podłączony do solidnej listwy zasilającej bez filtracji, z okablowaniem wykonanym w topologii gwiazdy. Cieszę się również, że podczas remontu mieszkania zdecydowałem się zastosować w całej instalacji elektrycznej przewody o odpowiednio dużych przekrojach.

    Gryphon Helios wyposażono w ten sam znakomity interfejs z ekranem dotykowym, który zdążyłem już docenić we wzmacniaczu zintegrowanym Diablo 333 oraz przedwzmacniaczu Commander. W tym przypadku ekran umieszczono w nieco węższym wycięciu przedniego panelu, ale jego obsługa pozostaje równie wygodna. Asymetryczny pilot zdalnego sterowania, wykonany z aluminium anodowanego na czarno, pewnie leży w dłoni. Wszystkie funkcje są intuicyjne i nie wymagają dodatkowych wyjaśnień. Jedynie końcówka mocy, wyposażona w sześć przycisków, zasługuje na krótkie omówienie techniczne.

    Trzy z nich oznaczono jako „Bias L”, „Bias M” oraz „Bias H”. Jak wyjaśnia dystrybutor, po włączeniu wzmacniacza, przy wyciszonym sygnale, tryb Bias L (od angielskiego low, czyli „niski”) utrzymuje Antileona w stanie rozgrzania i gotowości do pracy. Można go potraktować jako odpowiednik trybu czuwania dla najbardziej wymagających audiofilów. Od osiągnięcia bezkompromisowej doskonałości brzmienia w klasie A dzieli nas wówczas zaledwie jedno naciśnięcie przycisku oraz kilka minut potrzebnych na stabilizację parametrów i osiągnięcie właściwej temperatury pracy.

    Do wyboru pozostają dwa ustawienia: Bias M, z mocą polaryzacji wynoszącą 500 W, przeznaczony do kolumn o średniej i wysokiej skuteczności, oraz Bias H, z mocą polaryzacji sięgającą 720 W, przewidziany na sytuacje, w których muzyka ma zabrzmieć naprawdę głośno i z pełną dynamiką.

    Urządzenia Gryphona mogą również automatycznie zarządzać tym procesem za pośrednictwem firmowego interfejsu Green Bias. Przedwzmacniacz przekazuje wówczas końcówce mocy, poprzez przewód sterujący, informację o ustawionym poziomie sygnału wyjściowego, umożliwiając jej samoczynny dobór odpowiedniego prądu spoczynkowego.

    Przedwzmacniacz i końcówka mocy Gryphona tworzą zgrany duet: Helios i Antileon, przygotowanie i wykonanie. Tak właśnie zacząłem postrzegać te urządzenia, a krótkie porównanie tylko utwierdziło mnie w tym przekonaniu. Przy akompaniamencie głośnego skrzypienia desek podłogowych Antileon zostaje odsunięty na bok, a jego miejsce zajmują moje monobloki Rowlanda. I rzeczywiście, po raz kolejny przekonuję się, jak imponujące możliwości mają te konstrukcje renomowanego producenta, które można już określić mianem współczesnych klasyków.

    Podczas testu Commandera zarówno ja, jak i liczni odwiedzający mnie goście byliśmy pod ogromnym wrażeniem makrodynamiki oraz potęgi i kontroli basu, jakie ten potężny przedwzmacniacz wniósł do systemu. Jednak po kilku tygodniach spędzonych ze wzmacniaczem zintegrowanym Diablo 333 zacząłem podejrzewać, że firmowe końcówki mocy Gryphona mogą zaoferować pod tym względem jeszcze więcej. I miałem rację.

    Oczywiście połączenie Heliosa z monoblokami Rowlanda ponownie zapewnia spektakularnie otwartą prezentację, zapierającą dech w piersiach swobodę dynamiczną oraz rozdzielczość pozwalającą dotrzeć do najdrobniejszych niuansów muzycznych. W porównaniu z kompletnym systemem Gryphona brakuje jednak tego niezwykłego poczucia autorytetu i spójności przekazu.

    Moja żona, która stała się entuzjastką Gryphona już przy pierwszym spotkaniu z Diablo 333, ujmuje to w wyjątkowo obrazowy sposób: mówi o poczuciu bezpieczeństwa. Właśnie tak czuje się podczas słuchania tych potężnych urządzeń o wyrazistych, kanciastych bryłach – bezpiecznie, bez cienia niepewności. Docenia również niezwykłe bogactwo szczegółów i żywiołowość brzmienia.

    Kiedy mi o tym opowiada, widzę ruch jej ust, ale z trudem rozróżniam wypowiadane słowa, ponieważ w tle gra muzyka. To zdumiewające, gdyż mógłbym przysiąc, że poziom głośności nie przekracza poziomu zwykłej rozmowy. Urządzenia Gryphona nigdy nie sprawiają wrażenia, że grają głośno.

    W połączeniu z moimi kolumnami Ayon Seagull/c o wysokiej skuteczności pojawia się nieoczekiwana synergia. Te podłogowe zestawy głośnikowe, wyposażone w znakomite przetworniki ceramiczne firmy Thiel, mają ogromny potencjał. Jednak ich szczupły, neutralny charakter brzmienia, szczególnie w zakresie tonów podstawowych – który w mniej sprzyjających warunkach potrafi nabrać wręcz ascetycznego charakteru – pozostawał wyraźnie słyszalny z każdym testowanym przeze mnie wzmacniaczem.

    Z Antileonem Revelation kolumny te przechodzą prawdziwą metamorfozę. Ten monumentalny wzmacniacz pracujący w klasie A zdaje się zupełnie nie przejmować tym, co podłączono na drugim końcu przewodów głośnikowych. Wszelkie słabości i niedostatki energii po prostu znikają. Bas staje się potężny i pełny. Przez pierwszych kilka minut może nawet wydawać się przytłaczający, ale później wszystko zaczyna brzmieć dokładnie tak, jak powinno. Co więcej, szybko okazuje się, że trudno już sobie wyobrazić powrót do wcześniejszego brzmienia. Ponowne podłączenie monobloków Rowlanda było pod tym względem szczególnie bolesnym doświadczeniem.

    Średnie i wysokie tony emanują ciepłem, ale proszę nie mylić tego z przyjemnym dla ucha podbarwianiem dźwięku. Już pierwszego dnia przyszło mi na myśl określenie „kremowe brzmienie”, choć i tutaj muszę natychmiast zastrzec, że nie ma mowy o jakimkolwiek sztucznym osładzaniu przekazu. Wrażenie to wynika z niezwykłej swobody i płynności odtwarzania, dzięki którym dobrze znana muzyka zdaje się nabierać dodatkowego tempa i energii.

    Muszę przyznać, że do tej pory moje zamiłowanie do kolumn Ayona miało w dużej mierze charakter intelektualny. Teraz jednak wszystkie elementy układanki łączą się w spójną, angażującą emocjonalnie całość.

    Na papierze moje monobloki Rowlanda należą do tej samej klasy mocy co Antileon Revelation. Ale co tak naprawdę mówią nam liczby? Antileon jest najbardziej imponującym wzmacniaczem mocy, z jakim kiedykolwiek miałem do czynienia. Z jednym wyjątkiem – Gryphonem Diablo 333. Diablo jednak w nieco inny sposób wykorzystuje drzemiącą w nim energię. Pod względem prezentacji przestrzeni i holograficznego odwzorowania sceny dźwiękowej pozostaje dla mnie punktem odniesienia.

    Jeśli jednak chodzi o zmysłowość i bogactwo barw, o emocjonalną ekspresję – o ile w ogóle można przypisywać takie cechy stoickiej, rozgrzanej, blisko 90-kilogramowej masie tranzystorów – najnowsza generacja serii Antileon okazuje się absolutnie nieodparta. To klasa sama w sobie.

    Nowy przedwzmacniacz Helios jest dla niej idealnym, wręcz oczywistym partnerem. Wraz z nim słońce wreszcie wschodzi – no cóż, powiedziałem to! Helios działa z nieskazitelną precyzją, pozostawiając końcówce mocy zadanie dostarczania największych emocji, gdy oba urządzenia pracują razem.

    Dostrzegam tutaj pewną analogię do wzornictwa. Powściągliwe, dyskretne linie obudowy, pozbawione barokowego reliefu przedstawiającego gryfa na górnym panelu, zaskakująco dobrze korespondują z niezwykle precyzyjnym, skoncentrowanym charakterem brzmienia tego światowej klasy przedwzmacniacza.

    Energia, jaką oferuje system oparty na urządzeniach Gryphona, wpływa również na wybór miejsca odsłuchowego. Do tej pory najchętniej siadałem stosunkowo blisko kolumn, w polu bliskim, gdzie scena dźwiękowa nabiera najbardziej holograficznego charakteru. Jednak po podłączeniu duńskiej elektroniki pojawia się wręcz hedonistyczne bogactwo brzmienia, które aż prosi się o słuchanie z większej odległości. Ta nowa perspektywa odsłania rozległą, nasyconą barwami panoramę dźwiękową, pełną instrumentów, głosów i najróżniejszych odgłosów. Nic nie ginie, żaden szczegół nie traci wyrazistości ani nie rozpływa się w otaczającym go brzmieniu.

    Poczucie bezpieczeństwa – być może właśnie to określenie najlepiej oddaje możliwości reprodukcji muzyki, która potrafi zapewnić słuchaczowi absolutny spokój i niezachwiane poczucie stabilności. Jednocześnie to spontanicznie wypowiedziane sformułowanie stoi w całkowitej sprzeczności z postrzeganiem sprzętu high-end jako źródła efektownego, nastawionego na wywoływanie wrażeń spektaklu dźwiękowego. I właśnie dlatego trudno wyobrazić sobie większy komplement dla tych dwóch wyjątkowych urządzeń.